bistre

hâlâ sizleri çok özlüyorum…

ale`l-âde bir semtte ale`l-âde bir pastanede doğum gününü sadece annesi ve yakın arkadaşıyla kutlayan 10 yaşında ki çocuğa ithafen:

Hey çocuk sen görünce insanı ne kadar çaresizliğe iten – hatta kendi kendine sinirlendiren –  bir görüntünün başrol oyuncususun. Belki sen farkında değilsin ama sen hariç herkes farkında. Belki sana farklı anlatmışlardır ama sen de farkına varacaksın bir süre sonra hayata bir sıfır yenik başladığını. Doğum günü pastanı üflerken garsonlarla ve annenle ne kadar mutlusun hatta arkadaşınla eğlenebiliyorsun şuan. Ama  hayatta yaşayacaklarını düşününce ve neden bu kadar erkenden yenik başlatıldığının düşününce insanın tek yapabildiği elini yumruk yapıp sıkmak veya sandalyeyi sıkarak hıncını çıkartmak oluyor. Sen de bir süre sonra sinirleneceksin ve bunun acısını nerelerden çıkartacaksın kim bilir.

 Sen ki; aşık olduğunda tavsiye alabileceğin birisi olmayacak veya gerçek den rol model olabilecek bir ilişki olamayacak. Kendi kendine öğreneceksin her şeyi ve tekrar tekrar başa dönüp yineleyeceksin öğrendiğini çünkü hayat sana hep bunu öğretecek. Sonra gene unutacaksın. Farklı duyguların olacak farklı hislerin, farklı düşüncelerin sadece senin anlayabileceğin. Her şeyi nasıl elde edeceğini sen öğreneceksin sen göstereceksin kendi kendine kimse sana gösteremeyecek çünkü. Bazen bazı kişileri onun yerine koyabileceksin ama onlar da sadece hava karardığında arabaların içinde insana benzetilen başlıklar gibi olacaklar sadece sen onlara anlam yüklediğinde onlar var olacak hep bir sanrı içerisinde. Düşeceksin kalkacaksın kalkmak zorundasın çünkü çünkü çünkü bak! annen var daha nasıl da mutlu sen mutlu olunca o da farkında her şeyin, onun her şeyi olarak sadece senin kaldığının sen onun her şeyisin. Belki bir yük onun için kalkmak ama o da senin yüzünden kalkmış. Artık sen herkes için düşmemek zorundasın her daim bunun farkında olacaksın ve yükünü taşıyacaksın. Kaderin en ağır yüklerinden birini… kendini…